Thanks – https://www.facebook.com/maharamakrishnan
எங்கள் உடைகளை கழற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, வயதானவர்கள், இளைஞர்கள், எங்கள் குழந்தைகள் என அனைவரும். எங்கள் விதி முடிவுக்கு வந்ததால் நாங்கள் அனைவரும் அழுது கொண்டிருந்தோம்.
இராணுவம் தமிழர்களுக்கு என்ன செய்தது என்பதை நாங்கள் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். குழந்தைகள் குழப்பமடைந்தனர், பொதுவாக அவர்கள் அழுகிறார்கள், பெரியவர்கள் முத்தங்களுடன் அவற்றை நடுவார்கள். குழந்தைகள் இன்னும் சத்தமாக அழுகிறார்கள்.
நாங்கள் கருணைக்காக அழவில்லை, ஆனால் வரவிருந்த எங்கள் பிரியாவிடைக்காக அழுதோம். இலங்கை இராணுவம் எங்களை மனிதாபிமானமற்றவர்களாகப் பார்க்கிறது, தமிழர்கள் ஏதோ ஒரு பிசாசின் சந்ததியினர் என்ற புராணக் கதையை நமக்குக் கொடுக்கிறது, எங்களுக்கு வேறு எதுவும் தெரியாது என்று நாங்கள் சொன்னால் நம்பவே வேண்டாம்..எல்லோரும் ஏற்கனவே இங்கே இருந்தார்கள்.
அவர்கள் எங்கள் நகைகளையும் கழற்றச் செய்து, எங்கள் கைகளிலும் மார்பகங்களிலும் இருந்து பிடுங்கினர். அவர்கள் என் அம்மாஸ் தங்கச் சங்கிலியை என்னிடமிருந்து பறித்து, அதை தங்கள் கையில் எடைபோட்டு, சிரித்தபடி எத்தனை ரூபாய் என்று யூகித்தனர். அவர்கள் எங்களைச் சுட்டனர்.
பல முறை, ஒவ்வொருவரையும் சுட்டனர் ஆனால் எத்தனை தடவை சுட்டனர் என்பதை என்னால் கண்காணிக்க முடியவில்லை. மிக வேகமாகவும் சத்தமாகவும். மிகவும் வேதனையாக இருந்தது ஏன், அவர்கள் அந்தக் குழந்தையையும் இன்னொரு குழந்தையையும் சுட மறந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் தோட்டாக்களைக் காப்பாற்றினார்களா? அதிர்ஷ்டசாலிகள் உடனடியாக இறந்துவிட்டார்கள்.
எங்களை நேசித்த பூமியில், எங்கள் இறுதிப் படுக்கையில் நாங்கள் படுத்துக் கொண்டபோது, எங்கள் இதயங்கள் மிக வேகமாகத் துடித்தன. எங்கள் சகோதரர்கள் கண்ணீருடன் எங்களுக்காக படுக்கைகளைத் தோண்டினர், அவ்வளவு அவசரத்தில் அவர்களால் சரியான அளவுகளைப் பெற முடியவில்ல துப்பாக்கி முனையில் அவர்கள் அதைச் செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டபோது நாம் என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்..
. நம் சகோதரர்கள் காய்கறிகளைத் தேடி மட்டுமே செல்வார்கள். நான் உன்னை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்தேன், உன் தலைமுடியில் இருந்த செம்பருத்தி எண்ணெயை மணக்க முடியவில்லை. நான் முயற்சித்தேன், ஆனால் உன்னை அடக்கவோ தூங்கவோ முடியவில்லை. நம் நிலம் நம் முகத்தில் விழுந்து, அன்பால் நம்மை மூழ்கடிக்கிறது.
மேலே உள்ளவை உண்மையான கணக்கு அல்ல, ஆனால் சமீபத்தில் செம்மணி வெகுஜன புதைகுழிகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட 2 நபர்களின் எலும்புக்கூடுகளைப் பற்றி நான் எழுதிய ஒரு கற்பனைக் கதை. 58 நபர்களின் எலும்புக்கூடுகளும் எண்ணிக்கையும் சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் படுகொலை 90களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து வந்தது.
சில வாரங்களுக்கு முன்பு நான் இதைச் சொல்ல வேண்டியிருந்ததால் இதை எழுதினேன். இலங்கையில் உள்ள ஒரு நீதிமன்றத்தில் உண்மைக் கதை ஒருபோதும் சொல்லப்படாது. எச்சங்கள் காணாமல் போகும், அடையாளங்களை அடையாளம் காண முடியாமல், நிதி பற்றாக்குறை, தாமத விளையாட்டு, பின்னர் அமைதி – மறக்கப்படும். முன்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வெகுஜன புதைகுழிகளுடன் என்ன நடந்தது என்பதன் அடிப்படையில். ஏனெனில் இலங்கை தமிழர்களை இனப்படுகொலை செய்கிறது, மேலும் தீவின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு முழுவதும் உள்ள தமிழர்களின் வெகுஜன புதைகுழிகளில் மறைக்க அதிக இரத்தம் உள்ளது.
மற்றொரு வழக்கில் இராணுவ சாட்சி ஒருவர் நீதிமன்றத்தில் 400 முதல் 700 தமிழர்களின் உடல்கள் செம்மணியில் அடக்கம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறிய பிறகும், சாட்சியத்திற்குப் பிறகு எதுவும் செய்யப்படவில்லை.
ஒரு குழந்தையின் எலும்புக்கூடுடன் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு பொம்மையின் படம், செம்மணிப் புதைகுழிகளின் மிகக் கொடூரமான படத்தைத் தேடியது. இந்தப் புதைகுழிக்கு அருகில் ஒரு வளைவு யாழ்ப்பாணத்திற்கு மக்களை வரவேற்கிறது.
stories to never tell – Maha Ramakrishnan
We were made to undress, everything, old and young, our babies. We were all crying as our fate was sealed. We already heard what the Army did to Tamils. The children were confused, its usually they who cry and the adults will plant them with kisses. The children cry even louder. We were not crying for mercy but what was to come, our farewell. The Sri Lanka army see us as sub-human, giving us a mythical story that Tamils are descendants of some devil, much less believe us when we tell them we know nothing more. Everyone was already here.
They made us remove our jewellery too, grabbing it from our hands and breasts. They took my ammas gold chain from me, weighing it in their hand, smiling as they guessed how many rupees. They shot us. So many times, I could not keep track how many shots each got. Too fast and loud. It was so painful Why, they forgot to shoot that child and another child. Were they saving bullets. The lucky ones died immediately. The rest of our hearts were beating very fast as we laid on our final bed, on the land that loved us back. Our brothers dug our beds for us with tears, in such a hurry they could not get the sizes right. What can we expect when they were forced to do it at gunpoint. Our brothers only used to dig for vegetables. I hugged you so tight, smelling the hibiscus oil in your hair until I could not smell it. I tried but I could not hush you or make you sleep. Our land is falling on our faces, smothering us with love.
The above is not an actual account but a fictitious story I wrote on 2 person’s skeleton remains which were found in Chemmani mass graves recently. 58 persons skeleton and counting has been found recently. This massacre is from mid 90s.
I wrote this a few weeks ago because I needed to tell. The true story will never be told in a court in SL. Remains will go missing, not able to identify identities, lack of funds, delay game, then silence – forgotten. Based on what happened with earlier mass graves found. This is because Sri Lanka commits genocide of Tamils and it has much blood to hide of its mass graves of Tamils that are throughout the North and East of the island. Even after an Army witness in another case told a court 400 to 700 bodies of Tamils are buried at Chemmani, nothing was done after the testimony.
Picture of a toy found with a child’s skeleton and searched for a least gruesome pic of Chemmani mass graves. Just near this mass grave an arch welcomes people to Jaffna.
